"Maskot" Bir Reklam Çeşidi Olmamalı

Reklam için her yol mübah sayılmaya başlandı artık, siz de farkındasınızdır. Ama ben bunu doğru bulmuyorum. Reklam yapmak adına bazen insanlara öyle şeyler yaptırıyorlar ki, bunlar artık benim için "kötü reklam" grubuna giriyor. O markanın gözümde değeri siliniyor.

Mesela geçenlerde yeni bir parfümcü dükkanı açılışı vardı. Dikkat çekmek için, birisine parfüm şişesi şeklinde ve üzerinde markanın adı yazan bir kostüm giydirmişler. Maskot deniyor sanırım onlara... Ben gördüğümde mağaza çalışanlarından biri maskotu hazırlıyordu, daha sonra maskot mağazanın önünde durup, dükkana ilgi çekecekti ve "reklam" yapmış olacaktı.

Bu yeni bir reklam yöntemi değil, evet. Ama bu görüşümde bunu sorguladım. Kostümün de çok etkisi oldu; çünkü şimdi noel baba maskotu olmak var, mickey mouse maskotu olmak var, bide 'parfüm şişesi maskotu' olmak var!

İnsanları, normalde para vermeseniz hayatta girmeyecekleri böyle kılıklara sokmak ve onlara muhtemelen nefret ettirdikleri bir şeyi yaptırmak ne derece doğru? Sonuçta bu bir "reklam"; yani çok farklı ve insan onurunu zedelemeyecek şekillerde de yapılabilir. Bir sürü yöntem varken, bu kepazelik niye diye sorasım geliyor o reklam yöntemini seçenlere. (Maskot içindeki para kazanmaya çalışan kardeşimizi tenzih ederim.)

Neden Twitter hesabı açtım?

Bundan birkaç ay önce "twitter twitter dediler bende bişey sandıydım" diye bir yazı yazmıştım. Şimdi ise blogumun sağ kenarında twitter güncellemelerimi görebiliyorsunuz...

Belki bu ne perhiz bu ne lahana turşusu diye düşünenler olabilir, o yüzden bir açıklama yapayım bir de twitter'ın faidelerinden bahsedeyim dedim.

Öncelikle eleştirdiğimiz şeylerin bir parçası olduğumuz bir devirde yaşadığımız bir gerçek. Bunun yanlış olduğunu da düşünmüyorum. Çünkü zeytinyağı gibi bardağın içinde olup da suyun dışında olabilmek de güzeldir. Önemli olan eleştirdiğin şeye dönüşmemek.

Ayrıca herhangi bişeyin %100 iyi yada %100 olduğunu söylemek de pek doğru olmaz. Yani bir şeyin hem iyi yanları hem de kötü yanları olabilir.

Sosyal medyayla ilgili ise hep şunu düşünmüşümdür; beğensen de beğenmesen de çoğunluğun içinde olduğu bir oluşum varsa, ona katılmak gerekir.

İşte bundan kelli Twitter hesabı açtım. İlk tweet'im de "bi ben eksiktim!" oldu.

Twitter'ın Arap ülkelerindeki isyanlarda oynadığı rol, nerdeyse her şeyin/herkesin bir twitter'ı olması gibi sebeplerle ben de bir twitter hesabı edindim.

 http://twitter.com/#!/su_samuru

Nükleersiz Türkiye değil, nükleersiz "DÜNYA" istiyorum. Çok mu şey istiyorum?

Nükleersiz Türkiye değil, nükleersiz "DÜNYA" istiyorum. Çok mu şey istiyorum?

Answer here

What can i do sometimes?

Sevgili blog, sanırım kendimi ifade etmekte zorluk yaşıyorum. Mesela yakın bir arkadaşım sordu; "seni arasam hemen gelmeni istesem, hayat memat meselesi desem ama ne olduğunu açıklamasam, gelir misin?"
Şimdi gerçek hayatta böyle bir şey olsa, olayın ne olduğunu öğrenmeye çalışırım, nedenini öğrenmesem bile eğer müsaitsem zaten direkt gelirim.

Ama hiç müsait değilsem ona durumumu açıklarım ve eğer arkadaşım bu durumdan daha kritik bir durumdaysa geleceğimi söylerim. Buna onun karar vermesini isterim çünkü; diğer durumu ben bilmiyorum, o biliyor. Ve o sonuç olarak onun durumunun daha kritik olduğunu söylerse ne yapar eder giderim.
Benim yapacağım şey bu olur ve bence gayet mantıklı ve insancıl bir şey.

Empati yapalım bir de; ben böyle bir durum yaşasam ve yakın bir arkadaşımdan gelmesini istesem, zaten müsaitse geleceğini bilirim ama bana "şöyle şöyle bir pozisyondayım gelmem zor; ancak gerçekten kritik bir şeyse geleyim" derse de bunu bir yüzüstü bırakma olarak görmem ve o an eğer benimki daha kritik bir durumsa bunu arkadaşıma söylerim ve o da gerçek bir arkadaşsa gelir zaten.

Yanlız ben arkadaşımın sorusunu cevaplarken, o sanırım direkt "gelirim tabiki" dememi bekliyordu ki ben durumu analiz edip şöyle olursa böyle yaparım dediğimde "hıı tamam anlaşıldı gelmezsin, zaten bu kadar düşündüğüne göre.." dedi. Şimdi söyleyin a canlar ben ne yapam? Benim düşünce tarzım dostluğa sığmayan bir şey mi? Olamaz mı benim dediğim diğer ihtimal? Şimdi düşünün önemli bir derstesiniz ve arkadaşınızdan böyle bir çağrı geldi, ne yani herkes "tamam gardaş geliyorum hemen" mi der? "Ben dersteyim şu an ama hayırdır kritik bir şey mi" diye sormak arkadaşını yüzüstü bırakmak anlamına mı gelir?

Yakın bir geçmişte bu arkadaşım bir arkadaşından beklemediği bir davranış gördü ve sanırım bu, onu biraz hassaslaştırdı, bu yüzden de benim direkt "gelirim" demememi yeni bir dost kazığı olarak algıladı.
Oysaki bide şu var; insanların mizaçları vardır. Yani kimi insan her şeye direkt girişmeye eğilimlidir (eleştirerek söylemiyorum) kimisi de benim gibi temkinlidir, iyice anlamaya çalışır bir işe girişmeden önce. (Evet belki biraz haddinden fazla zaman kaybetse de bunun üzerinde) Ama bu kesinlikle dostluğu zedeleyen bir şey değildir, olmamalıdır da.
O halde benden o arkadaşıma gelsin..

Mozart'ı severim ve bence tanısanız siz de seversiniz. :)

 

Mozart için ne denebilir ki...
O, klasik müziğin cevheri.
O, klasik müziğin zeki ve arsız çocuğu.

Eserlerindeki hoşluk ve farklılık kendini hissettirir çoğu zaman.
Çok ileri düzey bir klasik müzik dinleyicisi değilim ama şunu diyebilirim ki ortalama bir klasik müzik bilginiz varsa, bir mozart eseri dinlediğinizde onun Mozart eseri olduğunu anlarsınız. Nasıl mı?
Onun eserlerinde bir tatlılık, bir farklılık, bir vuruculuk ve etkileyicilik vardır. Onun eserleri tekdüze değildir.
Mesela bu yazıyı yazarken Mozart’ın bir piano konçertosunu dinledim. Normalde piano konçertoları pek ilgimi çekmez ama bu adeta berrak bir su gibiydi; dinletti kendini.




En sevdiğim Mozart eserlerinden bahsedeyim biraz da..

Mesela oboa quartet in F major. Bu parçayı dinlemeye başladın mı bırakmak imkansız. Seni alır götürür sonbahar yapraklarının düştüğü güzel manzaralı bi yerlere.. ya da nereye istersen oraya. Biraz hüzün, biraz huzur buluyorum ben bu parçada. Her ne kadar ikisi zıt duygular olsa da..

Clarinet concerto’su ise sanki geniş bir huzurun şarkısı gibi. Yani anlık küçük bir mutluluk değil de hani sallanan sandalyede oturup manzarayı seyrederek huzurun tadını çıkarırsın ya işte o hissi uyandırıyor insanda. Bide nedense bana alman köylerini çağrıştırıyor bu parça. Yemyeşil uzanan tepeleriyle bir alman köyünde güneş yeni doğmuş, köylülerin mutlu bir şekilde günlük işlerini yapmaları gözümde canlanıyor...(Belki de Mozart’ın alman olmasının bununla bir ilgisi vardır:)

Mozart’ın müziğinin anlattığı bir duygu vardır, akıcıdır. Bir doğa şiirine benzer sanki. Ancak bazı parçaları da vardır ki, damar denecek kadar vurucudur. Mesela Requem.
Bu parçada Mozart’ın en acımasız vicdan mahkemeleri birini yargılamaktadır sanki. Bu mahkemelerde Amedeus kendini mi yoksa suçladığı bir yakınını mı yargılar bilinmez ama davanın sonucu idam gibidir. Sonuç kötü olsa da yargılanan kişi bunu haketmiştir Amedeus’a göre. En azından parçayı dinlerken ben böyle hissediyorum. Hatta öyle ki bazen bu parçayı duygusu ağır olduğu için dinlemiyorum.

Der hölle rache kocht in meinem herzen’ı Sertab Erener "gece kraliçesi" olarak söylemişti. En sevdiğim ve kendimce söylemeye çalıştığım parçalardan biridir. Muhteşem bir müzik dengesi var bu parçada. Yani bu parça o kadar oturmuş ki hiçbir şekilde daha güzel hale gelemez. Ayrıca parçadaki melodinin sık sık değişmesi de benim kişisel zevkime çok uygun olduğu için çok seviyorum bu parçayı.

Meşhur 40. senfonisi (molto allegro bölümü) malesef telefon melodisi olduğu için pek dinleyesim gelmiyor oysaki çok güzel bir parçadır.

40. senfoni’nin menuetto allegretto bölümü ise tam bir salon dansı müziği olup, oldukça hoştur, yanlız biraz daha hızlı bir parça olmasını tercih ederdim.

27 Ocak 1756  doğumlu Mozart da benim gibi kova burcuymuş. :]
 "Amedeus" filminde Mozart’a dair pek çok şey anlatılır. Akıcı ve izlenilesi bir filmdir tavsiye ederim. Şurdan fragmanını izleyebilirsiniz.
Mozart’ı dinlerken bu müzik dahisinin çoğu eserini, içindeki çocukla birlikte bestelediğini düşünürsünüz.
Müziğiyle şaşırtır ve mutlu eder sizi Amedeus.
Bu arada mozart bestelerinin zekayı geliştirdiğine dair söylentiler var, bazıları ise sadece "müzik dinlemenin" zekayı artırdığını iddaa ediyorlar.

Overture II sergio da şaşırtıcı ve vurucu melodilerle bezenmiştir. Hiç beklemediğiniz anda sesler yükselir ve beklemediğiniz anda kısılır. Adeta müzik şımarık bir çocuk olmuştur.

Çoğu zaman Mozart’ın okunuşu karıştırılır. Yanılmıyorsam Fazıl Say şöyle söylemişti:
“Doğru okunuşu modzart dır ancak “mozart” diye okunması da oldukça yaygın olduğu için kabul edilebilir.”

Bu kadar Mozart'tan bahsedip de Mozart'ın Türk Marşı'ndan bahsetmemek olmaz tabi. Bu konuyla ilgili bilgiyi doğrudan alıntı yapacağım:

"Türk Marşı (özgün adı: Rondo alla Turca) (K. 331), Wolfgang Amadeus Mozart'ın bir bestesidir.
Türklerin Avrupa'da hayranlık uyandırdığı o yıllarda, Mehter Marşı'ndaki ritimden esinlenen Mozart, 11 numaralı la majör piyano sonatı'nın (K. 311) 3'üncü bölümünde "Ronda alla Turca" (Türk Marşı)'nı besteler. Bu beste halen, Türkiye Cumhuriyeti'nin tüm özel davetlerinin yanı sıra, ülke tanıtımında kullanılmaktadır.
Mozart'ın büyük rakibi Ludwig Van Beethoven 'ında Türk Marşı olarak eseri vardır. Turkish March Beethoven (part of Op. 113 No. 4): Die Ruinen von Athen (The Ruins of Athens)"

Bu yazıda geçen parçalar, sırasıyla:




İşte müziğin asi çocuğu Mozart...
O literatürün “saray için müzik” kısmında yer alsa da, aslında krala nanik yapma cesaretini gösterebilecek bir asidir. Asi, çocuksu ve bazen de olgun ruhunu notalarına yansıtmıştır.