şöyle bişey var

Matematiği seven, bu yazıyı da sever muhtemelen.

2012-02-03T03:13:00.000+02:00

Matematik ve Aşk(deneme I)
Levent Özbek
Ankara üniversitesi

İnsan beyninin yaklaşık 100 milyar nörondan oluşmuş olduğu söylenir. Nöronların birbirleriyle olan ilişkilerinden de düşünce dediğimiz şey ortaya çıkar. İnsan beynine beş duyu organı ile giren nerdeyse sonsuz miktarda işaret, örgütlenmiş nöronlar sayesinde işlenir, yoğrulur ve sonuçta insan etkinliğini oluşturur. Kısaca nöronlar arasındaki iletişimin temeli kimyasal ve elektriksel bir alış veriş. Bu yazıda, beynin en güzel etkinliklerinden iki tanesi matematik ve aşk ele alınacaktır. Bilindiği gibi matematik bir takım aksiyomları koyduktan sonra başlar. Bu aksiyomlardan yola çıkılarak çeşitli teoriler ileri sürülür, yeni kavramlar oluşturulur, sonuçlar çıkarılır. Bu aksiyomların ve sonuçların estetik olup olmadığı ile ilgili tartışmalar burada söz konusu edilmeyecektir. Sonuçta beyin aldığı sonsuz miktarda işaretlerden bir şekilde bunları ayıklayarak bu aksiyomların oluşmasını sağlar. Çıkarılan sonuçlar doğada ve toplumda olan olayları açıklamak amacıyla model olarak kullanılır, yani bu olaylara bir kılıf uydurulmaya çalışılır. Açıklamak, anlamak bir şeylere bir şeyler uydurmaktan başka ne olabilir ki? Matematik kesinlikler dünyasıdır, belirsizliğe izin yoktur. Bu işaretlerden bazıları da aşk denilen kavramı oluşturmaz mı? İnsanın beyninde oluşturduğu bir aşk aksiyomlar sistemi, devamlı bir şekilde karşısına çıkacak nesnenin bu sistem içerisine alınıp alınamayacağına, yani bu modele uydurulup uydurulamayacağına karar vermesini sağlar. Yani aşk gelmez. Bir potansiyel olarak aşk, beyinde ekilir ve büyütülür. Kim ne derse desin her aşk tek kişiliktir ve yalnız yaşanır. Aşk her zaman dile getirilebilir mi? Ya da getirilmesi gerekir mi? Ya da her aşk yaşanabilir mi? Aşk insanin kaybettiklerini, göremediklerini, görmesi mümkün olmayanları gösteren bir süreç değil mi? Ya da her aşk biraz da insanin kendinden kaçıp kendine varışı değil mi? Aslında aşk kişinin kendi-kendisiyle bir yüzleşmesi değil mi? Zaten her aşk yalnız yaşanmaz mı? Hızla geçen gündelik yaşam kargaşası içerisinde insan nasıl kendisiyle başbaşa kalabilir ki? İşte bunu önceden gören Eros aşk denilen şeyi yaratmamış mı? Bir de söyle düşünelim. Aşk tek kişilik bir yaşam oyununda nefes alma ortamı olamaz mı? Hayat'ın tanımını yapamadıktan sonra ne önemi var ki anlamını sormak hayatın? Belki de, mutluluğun resmini yapabilir misin? sorusu da yanlış, eğer mutluluk, mutluluğun resmini yapmak değilse. Asıl sorun yaşama-ölüme ve aşka bir kılıf uydurma sorunundan başka nedir ki? Tüm yaptığımız bir şeylere kılıf uydurma değil mi? Her aşk ilk aşka yapılan göndermeden başka ne olabilir ki? İlk kez yaşanan aşk, aşk aksiyomlar sisteminin bazını oluşturur ve bundan sonraki tüm aşklar bu bazın doğrusal veya doğrusal olmayan kombinasyonlarından ibarettir. Sisteme giren aşk nesnesi tıpkı Platon’un idealarındaki gibi tekleştirilir. Sonunda eğer aşkın limiti alınabiliyorsa bir kılıf uydurulmuş olur. Tüm aşklar mükemmel aşktan sapmakla ortalama almaya olanak sağlar, önemli olan varyansın küçük mü büyük mü olacağıdır, benzersiz aşk yoktur, olsa olsa beyindeki aşk aksiyomları sisteminin kılıf uydururken yaptığı oyunlar aşkın limitini belirsiz kılar. Aşk aksiyomatiği nesnesine göre aşklar kümesindeki bir elemana yakınsamak ister, eğer yakınsama noktası bu kümenin içerisinde değilse burada bir sorun var demektir ya aksiyomlar sistemi tutarsızdır ya da yakınsamanın biçiminde bir değişiklik yapmak gerekir. Aşk aksiyomatiğinizi iyi oluşturamadıysanız değiştirebilirsiniz bu sizin elinizde. Yakınsamanın biçimini de değiştirebilirsiniz kimse sizin beyninizdeki uzaya karışamaz. Seçim size kalmış; Matematik kesinlik arar aşkın seçtiği yol belirsizliktir. Aşkınız rasgelsin demekten başka yazarın elinden bir şey gelmez. Ortalamayı ve varyansı da unutmayın sakın. Kaynak: http://www.universite-toplum.org/text.php3?id=77

Taze çıktı.

2012-02-03T01:06:00.002+02:00

Muhtemelen duymuşsunuzdur, Milli Güvenlik dersi kaldırılıyor, içindeki bazı konular Vatandaşlık dersine aktarılacak falan...

Keşke benim zamanımda kaldırılmış olsaydı. Neden mi? Bunun pek çok iyi yanı var tabi ama ilk aklıma gelen herkesin süper notlarla geçtiği o dersin benim karneme zar zor 3 düşmüş olması.

O derse sorunlu bir Müzik öğretmeni giriyordu. Askerliğini bilmemne olarak yapmış; ondan bu derse giriyormuş. Adam anormal bi tipti, biz de liseli gençlik olarak tabi dalgamızı geçiyorduk.

Derslerden tek bir satır bilgi kalmış değil aklımda. Diğer arkadaşlarda da kaldığını sanmıyorum. Sınavında beceriksizce kopya çekememiş düşük not almıştım. Yine de 'sözlü notuyla falan, iyi bir not verir herhalde canım' diyordum kendi kendime. Hani sonuçta dersleri iyi olan notunu da yüksek tutmaya çalışan çocuklarız hepimiz. Ama hayır. O sorunlu herif, kendini sınav yapsan kendi de bir bok bilemeyeceği o dersten 3 düşürmüştü karneme ve benim gibi birkaç arkadaşıma. Şimdi şu resimdeki çocuğun moduna girdim biliyorum ama içime oturmuştur hep o not...

Ben böyle hep tırt derslerden ortalamamı düşürmüşümdür zaten. İlkokulda da bütün derslerim 5, Beden Eğitimi takla atmadığım ve sportif olmadığım için 3 düşmüştü. Bu görünen sebep. Bana kalırsa hoca dersini önemsetmek için, bide kızları sevmediği için (merak edenler için hoca kadındı) düşük not veriyordu.

Neyse, 'hoca bana taktı' modundan çıkıp, bu konuyla ilgili Can Dündar'ın güzel bir yazısını buldum onu paylaşayım...

'Din dersi de kaldırılsın o zaman'

"Tabii talebenin çoğu, muhtemelen milli güvenlik dersi yerine kimya ya da fiziğin kaldırılmasını isterdi.Ne de olsa milli güvenlik, kolayından geçilen, tam notun neredeyse garanti olduğu, ortalamayı yükselten bir dersti.O açıdan kaldırılması, sınıflarda yeterince destek bulmamış olabilir. "

Lakin bir yandan da bazı disiplinli askerlerin elinde bu dersin bir militarizm tahsiline dönüştüğü sır değil.
Dolayısıyla kararı alanları tebrik ederken milli güvenlik yerine mesela “sivil toplumun önemi” gibi bir dersi tercih ve tavsiye ederiz.
Belki bu sayede okullarda “Hazır ol!”dan “Rahat”a geçeriz.
Yalnız mesele çocukları ideolojik eğitimden kurtarmak ise, sıradaki hedefin zorunlu din dersleri olması gerekmez mi?
Şimdi bazı talebeler (beden eğitimi ve inkılâp tarihini gündeme getirenlerden sonra), din derslerini işaret etmeme kızıp “Nee? Onu da mı? Hiç beleş geçeceğimiz ders kalmayacak mı?” diye kızıyor olabilir.
Ancak zorunlu din dersinin, nicedir sorunlu din dersi halini aldığı da bir gerçek...
Milli güvenlik dersi, sadece bir dönem Nazi Almanyası’nda ve Sovyetler Birliği’nde denenmiş.
Din derslerinde de benzer bir durum var. Avrupa Konseyi’ne üye 47 ülkeden sadece 5’inde zorunlu din dersi... Çoğunda seçmeli...
Bizde seçmeli olması da zor.
Malum; “mahalle baskısı...”
Bu devirde, din dersine girmeyen bir çocuğa pek iyi gözle bakılmayabilir.
Aslında din dersleri, sanıldığının aksine CHP’nin icadıdır.
1935-1948 arası okullarda din dersi yoktu.
Biraz yaklaşan seçimlerin telaşı, biraz da irticaa karşı dini doğru öğretme kaygısıyla İnönü hükümeti, ilkokul 3. sınıftan itibaren din dersleri koydu.12 Eylül’de bu derslerin zorunlu hale getirilmesiyle dinin tırmanışına biraz daha ivme kazandırıldı.
“Din” derken elbette “İslam”ı kastediyoruz; bu derslerde dünya dinlerinin, farklı mezheplerin, değişik inançlara saygının öğretilmesini beklemek, milli güvenlik dersinden vicdani ret eğitimi beklemek kadar safdillik olurdu.
Nitekim Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, Alevilerin şikâyeti üzerine din derslerinde Sünni İslam pratikleri öğretildiğini tescilledi ve “dersler çoğulcu, eleştirel, nesnel bir nitelik taşımıyor” dedi.
Bu karardan sonra din dersi kitaplarında bazı tadilatlar yapıldı; ama şikâyetler dinmedi.
* * *
Diyorlar ki:
“Milli güvenlik dersleri, hedeflenen demokratik eğitim ile çelişiyordu.”
Doğru...
Ama ne yazık ki çoğu zaman din dersleri de modern biyoloji eğitimiyle çelişiyor.
Bu müfredat ve onu uygulayan çoğu din hocası, tartışan, sorgulayan, özgür düşünceli, demokrat bireyler yetiştirilmesine mani oluyor.Hıristiyan ve Musevi çocukların din derslerinden muaf tutulması, ayrımcılığı okullara sokuyor.
Zaten “zorunlu” ifadesi, “Dinde zorlama olmaz” hükmüyle çelişiyor.
Mademki, 12 Eylül’ün izlerini silmeye çalışıyoruz, onun en ünlü eserlerinden “zorunlu din dersleri”ni de silinecek izler listesine katmamız gerekmez mi?

Kaynak: http://egitimajansi.com/yazar/din_dersi_de_kaldirilsin_o_zaman.html

2011-10-23T03:13:00.000+03:00

Sevgili okuyucular, benim bir sorunum var kendimden. Kitap okuyamıyorum. Eskiden, küçükken kitap okumaya doyamayan ben, son aylarda (hatta açıkçası yıllarda) elime kitapları alıp alıp yarım bırakıyorum. Bi'sürü yarım okunmuş kitap var elimde. Gerçi kitaplar felsefe-psikoloji tarzında kitaplar ama olsun yani aylarca insan bitirmez mi o kitapları. Hayır sonra mesela bi roman görüyorum, merak ediyorum okumak istiyorum. Ama içimden bi ses "sen önce yarım bıraktığın kitapları bitir. O kitaplar bitmeden roman yok sana!" diyor.

Sanırım biraz da seçtiğim kitapların türü nedeniyle yarım kalıyor kitaplar. Yani o kitaplarda olay örgüsü yok, merak unsuru fazla değil. Evet felsefe-psikoloji-sosyoloji de ilgimi çeken alanlar ama aylardır da yarım yarım duruyorsa o kitaplar... Yine de birazcık masumum. :)

Aslında bu bir iç hesaplaşma. Yani kendimi size şikayet etmiyorum, derdimi paylaşıyorum sadece. Sonuçta kitap okumak görev olmamalı, zevk almalı insan. Ben ise önümü felsefe tarzı kitaplarla tıkamışım. Ve onları bitirmeden de geçemiyorum işte...

Tamam şimdi karar verdim. O kitapları hemencecik bitirip, merak edip de okumadığım "roman"lara başlıyıciğm.

The Misfortunes (Çölde Kutup Ayısı) Üzerine...

2011-10-08T03:00:00.000+03:00

Belçika – Hollanda ortak yapımı film, küçük bir kasabada fakir ve cahil babası ve üç amcasıyla birlikte yaşayan 13 yaşındaki Gunther’in ıstırıaplı ergenliğe geçiş hikâyesini anlatıyor. Gunther baba evinde her gün fazlaca alkol, kadın, uygunsuz durum ve aylaklıkla karşı karşıya kalır. Görünüşe göre o da gelecekte aynı kaderi paylaşacaktır. Acaba bu talihsizlikten kurtulmayı başarabilecek midir?

Oyuncuları ve teknik ekibinin deniz kenarında bisiklete çıplak binerek Cannes’ı çalkaladığı bu komedi, bu korkunç ailenin hiçbir berbat anını ıskalamıyor.
Film, 2010 yılında, İstanbul Film Festivali Uluslararası Yarışma’da En İyi Film ödülünü kazanarak Altın Lale ödülünün sahibi oldu.

Bu filmin insanı yormayan, aynı zamanda da sıkmayan bir hikaye anlatımı var. Başroldeki çocuğun-Ştrobbe- hikayesi biraz acıklı, yani filmdeki tipler gerçekten çölde kutup ayısı kadar talihsiz. Ama yönetmen acıklı bir film değil, her şeye rağmen hayata tutunan insanlar (pollyannacılık oynayarak değil de dalga geçerek:) ve çoğunlukla neşeli olabilen bir film yapmış. Bu da filme doğallık vermiş. Böyle bir konuyu bizim yerli sinemada işleseler muhtemelen "küçük emrah" gibi bir film çıkardı ortaya.

Kardeşlerin eve haciz memuru gelmesi sahnesindeki tavırları, sahneyi beklenenin aksine üzücü değil, güldüren bir sahne yapmış. Mesela bizim yerli filmleri düşünürsek acıklı bir hikayeden peçete markası sponsorluğunda film yapmak hem kolay hemde risksizdir. Ama bu film risk almış ve gerçekçi aynı zamanda.

Ştrobbe'nin babası kötü bir babaydı ama çok sevimli bir karakterdi bence. Hele o gözünün önüne gelen saçını savurması.. :)

Yalnız filmdeki o tatlı küçük çocuğun büyümüş hali çok alakasız.. Azıcık olsun benzeyen biri oynasın isterdim.

Birde belçikanın ne garip gelenekleri varmış öyle.. Kadın gibi giyinmece, çıplak bisiklete binme yarışı falan..
Yine de kültür olarak bize yabancı gelen şeyler olsa da hepimiz insanız, ne kadar farklı olabilir duygularımız?
Sonuç olarak, izleyin derim. Hayatın içinden ve insanın ruhuna dokunan bir film. :)

The King's Speech Üzerine...

2011-09-19T21:17:00.000+03:00

1) Asla kraliyet ailesinden veya çevresinden veya herhangi bişeyinden olmak istemem!

2) İngiliz olsaydım muhtemelen kronik kabız olurdum.

3) Helena Bonham Carter; varlığın yeter!

4) Filmdeki kraliyet ailesinin birbirleriyle ve halktan insanlarla ilişkilerini görünce bir kez daha:

Hiyerarşi ve protokol kuralları çok boktan bişey bence sadece tarih kitaplarında kalmalı!

6) Gerçek hikayeymiş.

7) Kralla konuşma terapistinin parkta birlikte(!) yürüdüğü sahne etkileyici.

8) İzlemeye değer, hoş vakit geçirtir.

Puanım: 3/5

Johann Sebastian Bach; Cennetin Müzisyeni

2011-08-04T16:38:00.000+03:00

Dindar bir insan olmasının müziğine yansımasından olsa gerek, benim için Bach; Tanrı'nın cennetten insanlara gönderdiği bir müzik meleği.

Şimdi sevdiğim bazı Bach parçaları ve onlarla ilgili nacizane duygu düşüncelerimi paylaşacağım...

Air : Bu parçayı dinlediğinizde içiniz iyiliğin ışığıyla dolar, kalbiniz ısınır. Sarı sıcak bir ışıkta bulutların arasında gezinirsiniz. Bir an için dünyada kötülük denen şeyin varlığını unutup, sadece iyiliklerin güzelliklerin varlığını hissedersiniz. Bırakın şarkı tüm benliğinizi sarsın ve parçaya vücudünuzla bir metronom gibi eşlik edin...

Boree in E Minor: Bütün parçanın tek bir melodi üzerine göre kurulmuş olması kulağa hoş gelmiyebilir belki ama o melodi çok vurucudur. Kendinizi bir Avrupa kentinin sokakları arasında gezinirken, arnavut kaldırımlı sokaklarda kahve içip gazete okurken yada eski bir sahaftan yıllanmış bir kitabı karıştırırken hayal edebilirsiniz.
Gitarı daha bir seversiniz, çünkü bu melodi gitar için biçilmiş kaftandır.

Vivace: Bu parçayı dinlerken bende şöyle bir tasvir canlandı; eski zamanlar, altın çağlardan biri. Toplumun ileri gelenleri bir toplantıda, ama bu yöneticilerin herbiri birer filozof, birer bilge insan. Adalet ve özgürlüğün hakim olduğu bir çağ yaşanıyor. İşte o sırada, bu bilge insanların adeta bir şöleni andıran toplantısı... Dans ediyorlar, yemek yiyorlar, eğleniyorlar... Huzurlu bir ortam.
Bir de bu parçayı dinlerken ellerinizi orkestra şefi gibi kullanarak dinlerseniz parçayı daha iyi hissedebilirsiniz. (Aslında bu her parça için geçerli. :)

Pachelbel's Canon D: En ünlü bach parçalarından biri. Yine huzuru ve iyiliği iliklerinize kadar hissedersiniz.. Çoksesli bir parça olmasından kaynaklı beraberlik ve uyum hissi... Bence bu parça müziğin tavan yaptığı bir parçadır. Bach'ın cennetin müzisyeni olduğunu düşünmeme sebep olan parçalardan biridir. Şu eseri kim gerçekten hissederek dinlerse Tanrıyı, sonsuz iyiliği, varoluşun güzelliğini ya da kimilerinin "bir güç" dediği şeyi hisseder.
Eklemeden geçemeyeceğim: Bence Sözlerimi Geri Alamam parçasının melodisi bu parçanınkine çok benziyor, sizce? :)

Badinerii: Malesef telefon melodisi olduğu için yeterince objektif bakamadığım parçadır. Bu da Vivace'yi andıran hisler uyandıyor. Ayrıca oynaması güzel olur bu parçada, omuzları sallayarak falan. :)

Jesus Bleibet Meine Freunde: Adında anlaşıldığı üzere kilise? için bir eserdir.
Almanya'nın bir köyünde, hani Heidi'deki gibi dışarıda yemyeşil kırlar uzanıyor ve kilise korosu bu ilahiyi söylüyor hep birlikte, güneşli bir pazar gününde...

Matthaus Passion- Erbarme Dich: Müthiş duygusal bir eser. Anlamını bilmediğiniz sözleri sanatçı söyledikçe kafanızı sallayıp hafiften hüzünlenirsiniz. Aslında hüzün de değil, nasıl desem bir aşığın sitemi gibi...

Bach&Ritus Pacis Concerto no3: Bu da Air'in biraz üzerinde değişiklikler yapılmış hali. Ben sevdim, bakalım siz de sevecek misiniz? :)

Suite for solo cello : Çello sevenlerin özellikle dinlemesi gerekir diye düşünüyorum, zira yeterince dikkatli dinlerseniz tellerin titreşimini kalbinizde hissedebilirsiniz.
Ve iyi bir çocuk olursanız belki şirinleri bile görebilirsiniz. Bir sonraki yazıda görüşmek üzere.. (:

Buralardan Bach'ın hayatıyla ilgili bilgiler edinebilirsiniz:

http://www.tuluyhanugurlu.com/BACH.htm
http://yenisafak.com.tr/Yazarlar/?t=27.02.2011&y=YalcinCetinKayaPazar
http://tr.wikipedia.org/wiki/Johann_Sebastian_Bach
http://www.eksisozluk.com/show.asp?t=bach
http://www.biyografi.info/kisi/johann-sebastian-bach

"Maskot" Bir Reklam Çeşidi Olmamalı

2011-07-06T16:32:00.000+03:00

Reklam için her yol mübah sayılmaya başlandı artık, siz de farkındasınızdır. Ama ben bunu doğru bulmuyorum. Reklam yapmak adına bazen insanlara öyle şeyler yaptırıyorlar ki, bunlar artık benim için "kötü reklam" grubuna giriyor. O markanın gözümde değeri siliniyor.

Mesela geçenlerde yeni bir parfümcü dükkanı açılışı vardı. Dikkat çekmek için, birisine parfüm şişesi şeklinde ve üzerinde markanın adı yazan bir kostüm giydirmişler. Maskot deniyor sanırım onlara... Ben gördüğümde mağaza çalışanlarından biri maskotu hazırlıyordu, daha sonra maskot mağazanın önünde durup, dükkana ilgi çekecekti ve "reklam" yapmış olacaktı.

Bu yeni bir reklam yöntemi değil, evet. Ama bu görüşümde bunu sorguladım. Kostümün de çok etkisi oldu; çünkü şimdi noel baba maskotu olmak var, mickey mouse maskotu olmak var, bide 'parfüm şişesi maskotu' olmak var!

İnsanları, normalde para vermeseniz hayatta girmeyecekleri böyle kılıklara sokmak ve onlara muhtemelen nefret ettirdikleri bir şeyi yaptırmak ne derece doğru? Sonuçta bu bir "reklam"; yani çok farklı ve insan onurunu zedelemeyecek şekillerde de yapılabilir. Bir sürü yöntem varken, bu kepazelik niye diye sorasım geliyor o reklam yöntemini seçenlere. (Maskot içindeki para kazanmaya çalışan kardeşimizi tenzih ederim.)

Neden Twitter hesabı açtım?

2011-04-21T18:12:00.019+03:00

Bundan birkaç ay önce "twitter twitter dediler bende bişey sandıydım" diye bir yazı yazmıştım. Şimdi ise blogumun sağ kenarında twitter güncellemelerimi görebiliyorsunuz...

Belki bu ne perhiz bu ne lahana turşusu diye düşünenler olabilir, o yüzden bir açıklama yapayım bir de twitter'ın faidelerinden bahsedeyim dedim.

Öncelikle eleştirdiğimiz şeylerin bir parçası olduğumuz bir devirde yaşadığımız bir gerçek. Bunun yanlış olduğunu da düşünmüyorum. Çünkü zeytinyağı gibi bardağın içinde olup da suyun dışında olabilmek de güzeldir. Önemli olan eleştirdiğin şeye dönüşmemek.

Ayrıca herhangi bişeyin %100 iyi yada %100 olduğunu söylemek de pek doğru olmaz. Yani bir şeyin hem iyi yanları hem de kötü yanları olabilir.

Sosyal medyayla ilgili ise hep şunu düşünmüşümdür; beğensen de beğenmesen de çoğunluğun içinde olduğu bir oluşum varsa, ona katılmak gerekir.

İşte bundan kelli Twitter hesabı açtım. İlk tweet'im de "bi ben eksiktim!" oldu.

Twitter'ın Arap ülkelerindeki isyanlarda oynadığı rol, nerdeyse her şeyin/herkesin bir twitter'ı olması gibi sebeplerle ben de bir twitter hesabı edindim.

http://twitter.com/#!/su_samuru

Nükleersiz Türkiye değil, nükleersiz "DÜNYA" istiyorum. Çok mu şey istiyorum?

2011-04-18T01:36:00.001+03:00

Nükleersiz Türkiye değil, nükleersiz "DÜNYA" istiyorum. Çok mu şey istiyorum?

Answer here

What can i do sometimes?

2011-03-19T21:00:00.000+02:00

Sevgili blog, sanırım kendimi ifade etmekte zorluk yaşıyorum. Mesela yakın bir arkadaşım sordu; "seni arasam hemen gelmeni istesem, hayat memat meselesi desem ama ne olduğunu açıklamasam, gelir misin?"
Şimdi gerçek hayatta böyle bir şey olsa, olayın ne olduğunu öğrenmeye çalışırım, nedenini öğrenmesem bile eğer müsaitsem zaten direkt gelirim.

Ama hiç müsait değilsem ona durumumu açıklarım ve eğer arkadaşım bu durumdan daha kritik bir durumdaysa geleceğimi söylerim. Buna onun karar vermesini isterim çünkü; diğer durumu ben bilmiyorum, o biliyor. Ve o sonuç olarak onun durumunun daha kritik olduğunu söylerse ne yapar eder giderim.
Benim yapacağım şey bu olur ve bence gayet mantıklı ve insancıl bir şey.

Empati yapalım bir de; ben böyle bir durum yaşasam ve yakın bir arkadaşımdan gelmesini istesem, zaten müsaitse geleceğini bilirim ama bana "şöyle şöyle bir pozisyondayım gelmem zor; ancak gerçekten kritik bir şeyse geleyim" derse de bunu bir yüzüstü bırakma olarak görmem ve o an eğer benimki daha kritik bir durumsa bunu arkadaşıma söylerim ve o da gerçek bir arkadaşsa gelir zaten.

Yanlız ben arkadaşımın sorusunu cevaplarken, o sanırım direkt "gelirim tabiki" dememi bekliyordu ki ben durumu analiz edip şöyle olursa böyle yaparım dediğimde "hıı tamam anlaşıldı gelmezsin, zaten bu kadar düşündüğüne göre.." dedi. Şimdi söyleyin a canlar ben ne yapam? Benim düşünce tarzım dostluğa sığmayan bir şey mi? Olamaz mı benim dediğim diğer ihtimal? Şimdi düşünün önemli bir derstesiniz ve arkadaşınızdan böyle bir çağrı geldi, ne yani herkes "tamam gardaş geliyorum hemen" mi der? "Ben dersteyim şu an ama hayırdır kritik bir şey mi" diye sormak arkadaşını yüzüstü bırakmak anlamına mı gelir?

Yakın bir geçmişte bu arkadaşım bir arkadaşından beklemediği bir davranış gördü ve sanırım bu, onu biraz hassaslaştırdı, bu yüzden de benim direkt "gelirim" demememi yeni bir dost kazığı olarak algıladı.
Oysaki bide şu var; insanların mizaçları vardır. Yani kimi insan her şeye direkt girişmeye eğilimlidir (eleştirerek söylemiyorum) kimisi de benim gibi temkinlidir, iyice anlamaya çalışır bir işe girişmeden önce. (Evet belki biraz haddinden fazla zaman kaybetse de bunun üzerinde) Ama bu kesinlikle dostluğu zedeleyen bir şey değildir, olmamalıdır da.
O halde benden o arkadaşıma gelsin..

Mozart'ı severim ve bence tanısanız siz de seversiniz. :)

2011-03-06T15:42:00.004+02:00

Mozart için ne denebilir ki...
O, klasik müziğin cevheri.
O, klasik müziğin zeki ve arsız çocuğu.

Eserlerindeki hoşluk ve farklılık kendini hissettirir çoğu zaman.
Çok ileri düzey bir klasik müzik dinleyicisi değilim ama şunu diyebilirim ki ortalama bir klasik müzik bilginiz varsa, bir mozart eseri dinlediğinizde onun Mozart eseri olduğunu anlarsınız. Nasıl mı?
Onun eserlerinde bir tatlılık, bir farklılık, bir vuruculuk ve etkileyicilik vardır. Onun eserleri tekdüze değildir.
Mesela bu yazıyı yazarken Mozart’ın bir piano konçertosunu dinledim. Normalde piano konçertoları pek ilgimi çekmez ama bu adeta berrak bir su gibiydi; dinletti kendini.

En sevdiğim Mozart eserlerinden bahsedeyim biraz da..

Mesela oboa quartet in F major. Bu parçayı dinlemeye başladın mı bırakmak imkansız. Seni alır götürür sonbahar yapraklarının düştüğü güzel manzaralı bi yerlere.. ya da nereye istersen oraya. Biraz hüzün, biraz huzur buluyorum ben bu parçada. Her ne kadar ikisi zıt duygular olsa da..

Clarinet concerto’su ise sanki geniş bir huzurun şarkısı gibi. Yani anlık küçük bir mutluluk değil de hani sallanan sandalyede oturup manzarayı seyrederek huzurun tadını çıkarırsın ya işte o hissi uyandırıyor insanda. Bide nedense bana alman köylerini çağrıştırıyor bu parça. Yemyeşil uzanan tepeleriyle bir alman köyünde güneş yeni doğmuş, köylülerin mutlu bir şekilde günlük işlerini yapmaları gözümde canlanıyor...(Belki de Mozart’ın alman olmasının bununla bir ilgisi vardır:)

Mozart’ın müziğinin anlattığı bir duygu vardır, akıcıdır. Bir doğa şiirine benzer sanki. Ancak bazı parçaları da vardır ki, damar denecek kadar vurucudur. Mesela Requem.
Bu parçada Mozart’ın en acımasız vicdan mahkemeleri birini yargılamaktadır sanki. Bu mahkemelerde Amedeus kendini mi yoksa suçladığı bir yakınını mı yargılar bilinmez ama davanın sonucu idam gibidir. Sonuç kötü olsa da yargılanan kişi bunu haketmiştir Amedeus’a göre. En azından parçayı dinlerken ben böyle hissediyorum. Hatta öyle ki bazen bu parçayı duygusu ağır olduğu için dinlemiyorum.

Der hölle rache kocht in meinem herzen’ı Sertab Erener "gece kraliçesi" olarak söylemişti. En sevdiğim ve kendimce söylemeye çalıştığım parçalardan biridir. Muhteşem bir müzik dengesi var bu parçada. Yani bu parça o kadar oturmuş ki hiçbir şekilde daha güzel hale gelemez. Ayrıca parçadaki melodinin sık sık değişmesi de benim kişisel zevkime çok uygun olduğu için çok seviyorum bu parçayı.

Meşhur 40. senfonisi (molto allegro bölümü) malesef telefon melodisi olduğu için pek dinleyesim gelmiyor oysaki çok güzel bir parçadır.

40. senfoni’nin menuetto allegretto bölümü ise tam bir salon dansı müziği olup, oldukça hoştur, yanlız biraz daha hızlı bir parça olmasını tercih ederdim.

27 Ocak 1756 doğumlu Mozart da benim gibi kova burcuymuş. :]
"Amedeus" filminde Mozart’a dair pek çok şey anlatılır. Akıcı ve izlenilesi bir filmdir tavsiye ederim. Şurdan fragmanını izleyebilirsiniz.
Mozart’ı dinlerken bu müzik dahisinin çoğu eserini, içindeki çocukla birlikte bestelediğini düşünürsünüz.
Müziğiyle şaşırtır ve mutlu eder sizi Amedeus.
Bu arada mozart bestelerinin zekayı geliştirdiğine dair söylentiler var, bazıları ise sadece "müzik dinlemenin" zekayı artırdığını iddaa ediyorlar.

Overture II sergio da şaşırtıcı ve vurucu melodilerle bezenmiştir. Hiç beklemediğiniz anda sesler yükselir ve beklemediğiniz anda kısılır. Adeta müzik şımarık bir çocuk olmuştur.

Çoğu zaman Mozart’ın okunuşu karıştırılır. Yanılmıyorsam Fazıl Say şöyle söylemişti:
“Doğru okunuşu modzart dır ancak “mozart” diye okunması da oldukça yaygın olduğu için kabul edilebilir.”

Bu kadar Mozart'tan bahsedip de Mozart'ın Türk Marşı'ndan bahsetmemek olmaz tabi. Bu konuyla ilgili bilgiyi doğrudan alıntı yapacağım:

"Türk Marşı (özgün adı: Rondo alla Turca) (K. 331), Wolfgang Amadeus Mozart'ın bir bestesidir.
Türklerin Avrupa'da hayranlık uyandırdığı o yıllarda, Mehter Marşı'ndaki ritimden esinlenen Mozart, 11 numaralı la majör piyano sonatı'nın (K. 311) 3'üncü bölümünde "Ronda alla Turca" (Türk Marşı)'nı besteler. Bu beste halen, Türkiye Cumhuriyeti'nin tüm özel davetlerinin yanı sıra, ülke tanıtımında kullanılmaktadır.
Mozart'ın büyük rakibi Ludwig Van Beethoven 'ında Türk Marşı olarak eseri vardır. Turkish March Beethoven (part of Op. 113 No. 4): Die Ruinen von Athen (The Ruins of Athens)"

Bu yazıda geçen parçalar, sırasıyla:

İşte müziğin asi çocuğu Mozart...
O literatürün “saray için müzik” kısmında yer alsa da, aslında krala nanik yapma cesaretini gösterebilecek bir asidir. Asi, çocuksu ve bazen de olgun ruhunu notalarına yansıtmıştır.

Zararsız ve Yararsız insanlara...(eğer varsalar)

2011-03-05T02:05:00.002+02:00

"Bir insan kişisel çıkarlarından başka hiçbir şeyle ilgilenmiyorsa,
toplumsal bir güzellik için hayatında hiçbir özveride bulunmamışsa,
cebinde katlı duran bir şiiri iki insana okumamışsa ,
üşüyen birinin üzerini örtmemişse ve hep "Zararsız" ve hep "Yararsız" yaşamışsa iyi olabilir mi hiç!..
İyi olmanın da bir şerefi vardır ve herkes duyarlılığı, ahlakı, bilinci kadar iyidir."

HAYAT BİLGİSİ NOTLARI - YILMAZ ODABAŞI

Sanctum

2011-02-19T22:40:00.005+02:00

Avatar'ı bilgisayardan izlemiş olmanın pişmanlığıyla, bundan sonra bütün James Cameron filmlerini sinemadan izlemeyi planlıyordum. Bu nedenle Sanctum'ı 3 boyutlu olarak sinema salonunda izledim.
Öncelikle pişman olmadığımı söyleyim; bence hem verdiğiniz zamana, hem de paraya değen bir film Sanctum. Görsellikten, çekim kalitesinden söz etmeye bile gerek yok; zira Avatar'dan görüntü kalitesi tescillidir kendisinin.
Filmi izlerken insan "bu sahneleri nasıl çekmişler acaba" diye düşünmeden edemiyor.

Oyunculuklar da iyiydi bence. Ayrıca oyuncu seçiminde aşırı tanınmış simaların tercih edilmemesi de beni memnun etti doğrusu. Aksi taktirde filmdeki gerçeklik duygusundan kopuyorum ki, bu tarz filmlerde gerçeklik duygusu gittiği zaman, ortaya gülünç bir şey çıkar.
----hafif spoiler----
Filmde kritik durumlarda, karakterlerin davranışları, insana "ben olsam ne yapardım" sorusunu sorduyor. Ve ilk başta süper ego'nun etkisiyle insanın "kendinden başkasını düşünmeyen benciller işte", "insanlık ölmüş" falan diyesi geliyor ama biraz geniş kapsamlı, yani o koşullar altında ne yapılabilir diye düşündüğün zaman o davranışlar normalleşebiliyor. Özellikle Carl karakterinde ortaya çıkan "canavarsı"lık insanın zorda kaldığında neler yapabileceğinin bir göstergesi gibi. Tabii herkes öyle davranır demek istemiyorum, ama Carl da hiç öyle davranacak biri gibi durmuyor filmin başında, fakat bütün o olaylardan sonra adam ne hale dönüşüyor filmin sonunda.
Bu arada insanın o vahşi, bencil hayatta kalma mücadesiyle yüzleşmek bana rahatsız edici geldi. Filmi eleştirmiyorum yanlış anlaşılmasın; hatta tam tersi filmde o kritik anlarda herkes kahramanlığa kalkışsaydı, asıl o gerçek dışı olurdu. Yani; ben o gerçeklikle yüzleşmekten rahatsız oldum. Acıyı daha fazla hissetmemek için arkadaşından kendisini boğmasını isteyen birinin boğulurken nasıl da yaşama içgüdüsüyle karşı koyduğunu görmek; dehşet verici ve gerçekçiydi.
----hafif spoiler----
Film eleştirilerini merak ediyorum doğrusu, özellikle de bir ahlak algısı tartışmasına yol açıp açmayacağını.
Sonuç olarak mümkünse sinemada 3 boyutlu izleyin, derim.

Sinemadan çıkarken 3d gözlüğü çalsam mı diye epey düşündüm ama çalmadım. :)

Bir de doğum günümde vizyona girmiş, demin farkettim.negzel. :)

twitter twitter dediler bende bişey sandıydım.

2011-01-24T20:54:00.002+02:00

Twitter çok saçma bence. Onun işini görebilecek bişey=facebook var. Üstelik twitter'da olan kişilerin hemen hepsi zaten halihazırda facebook'ta mevcut.
Yok ünlülerin twitlerini okuycakmışım falan... Yahu ne malum ordaki hesabın gerçek olduğu? Hem diyelim ki gerçek; bana ne X ünlüsünün o gün alışverişe çıkacağından yada ne bileyim o an hangi ruh halinde olduğundan falan. Düşünüyorum da, beğendiğim ünlülerin bile günlük yaşamlarını pek merak etmem. Ama belki çok yaygınlaşınca ona da girerim. Çünkü herkes bi'yerde ise orda ne oluyor diye bi bakmak, "takip etmek" lazım. :]
Bir bakalım bu twitter'da neler oluyor... İnsanların anlık paylaştıkları bikaç cümlelik ve özel hayatlarına dair şeyleri takip etmiyor musun? Bu ne işe yarayacak ki arkadaşım!? "Bu hayatları saydamlaştırıyor ve bu iyi bi gelişme" diyebilirsin. Fakat adam/kadın gidip de oraya 'şu anda evde sahte para basıyorum' yada kendine dair ve insanlar tarafından bilinince bir işe yarayacak şeyler yazmıyor ki! Kaldı ki onları facebook'tan da yapabilirsin. Ha ben burda feysbukun reklamını yapmıyorum yanlış anlaşılmasın. Ama sırf dakka başı gereksiz cümle paylaşımı için site açmayı bıraktım, bide bu kadar insanın onu kullanması saçma geliyor.

Sanki birileri, insanlar birbirlerinin 'kısmen' özel hayatlarına odaklansınlar, işi gücü bıraksınlar, kendilerini kısa cümlelerle ve önemsiz ayrıntılarla ifade etsinler istiyormuş gibi. Yani sanki "bırakın siz bu siyaset işlerini, ülkede ve dünyada neler olmuş bitmişleri de asıl arkadaşlarınız, hatta ünlüler şu anda ne yapıyor ne ediyor, şu anda hangi saçma ve gereksiz cümleyi paylaşmış onu okuyun ve kendinizde paylaşın böyle şeyler" diye özendirmek için yapılmış gibi geliyor.
Bide insanların dikkat sürelerini kısaltmak için yapılmış gibi. Yazarken birkaç cümle yazan, okurken birkaç cümle okuyan fazlasında sıkılan ve dikkatini toplayamayan insanlar topluluğu düşünün... Sonuçta balık hafızalı toplulukları yönetmesi çok daha kolay olmayacak mıdır? Elbette. Tabii bunlar üç-beş ayda olacak şeyler değil ama yaygınlaştıkça ve yıllar geçtikçe neden bu davranış tarzı insanların hayatına yansımasın ve birkaç cümlelik hayatlara dönüşmesin hayatlarımız?
Öte yandan twitter'ın bu amaçla kurulmamış fakat yine de bu sonuçlara yol açabilecek olması da yüksek ihtimaller dahilinde.

*Bir yıl önce yazmıştım bu yazıyı, şimdi düzenleyerek yayınladım. Bu yazıyı yazmama sebep; o zamanlar yeni ve sık duymaya başladığım twitter'dı. O kadar sık duyunca epeyce farklı ve işe yarar bişey olduğunu sanmıştım. Oysaki ne ilginç, ne de işe yarar olmadığını farkedince popülerliği karşısında şaşırıp bu yazıyı yazmıştım. O zamandan bu zamana twitter, devlet adamları kullanacak derecede yaygınlaştı. Ama gereksizliği konusundaki fikirlerim değişmedi ve twitter hesabı açmadım. Ancak yazarken yine bolca komplo teorisi üretip belki de twitter'a haksızlık yaptığımı düşünerek son satırı ekledim.

Ben oyuncunun suratıyla kaplı, vesikalık fotoğraf gibi bir sahne izlemek istemiyorum ey yerli dizi yönetmeni!

2011-01-20T19:07:00.005+02:00

Dizi çeken yönetmenler size sesleniyorum: ben oyuncuların burun kıllarını yada gözündeki kılcal damarlarını görmek istemiyorum.

Biraz uzaktan çeksenize be!!!

Televizyonda izlemeye değer çok az şey olduğundan, zaten çok az şey izliyorum. Geniş aile de onlardan birisi. Fakat ben bu diziyi izlerken resmen sabrım deneniyormuş gibi hissediyorum. Çünkü programda 20 dakika dizi+10 dakika reklam döngüsü var yaklaşık 2 buçuk saat boyunca.
Arkadaş, ya şu reklam süresini kısaltın yada dizinin uzunluğunu. Film izler gibi dizi izliyoruz, üstelik sinemada 1 olan ara sayısı 4 olarak. Gerçekten sıkılıyorum.

Bir de dizilerdeki çekimlerin aşırı derecede yakın plan olma modası var son birkaç yıldır hemen her dizide. Hem göz yoruyor, hem de itici oluyor. Tamam, jest ve mimik kullanımının çok az olduğu drama dizilerini anlıyorum bi derece de, geniş aile gibi oyuncu kadrosunun genellikle tiyatrocu olduğu ve oyuncuların komediye uygun büyük jest ve mimiklerle oynadığı bir dizide, bu yakın plan çekimler çok göz yoruyor! Burdan yönetmenlerine sesleniyorum, azıcık uzaktan çekin şunu be yav.

Demişim 26.01.2010'da. O zamandan bu yana senaristler mi değişti ne oldu bilmiyorum ama geniş aile'nin mizahi yönü çok düştü. Eskiden reklamında bile koparırdı, şimdi reklamında bile ayhhh dedirten, ortalama altı espriler dönüyor. Eskiden zekai'nin okuldaki bölümleri istisnasız çok komik olurdu, şimdi o bile o kadar güldürmüyor. Sadece kütük'ün biraz iyi anlamda önce çıktığını görüyorum.

Sonuç olarak güle güle Geniş Aile ve dizileri biraz uzaktan çekin ey yönetmenler!

2010 Esogü Bahar Şenliklerine Dair...

2010-12-05T02:10:00.000+02:00

Geleneksel bahar şenlikleri Esogü'de 11-12-13-14 Mayıs 2010 tarihlerinde yapıldı.
Program şu şekildeydi:

-----11 Mayıs Salı 2010-----

10:30 şenlik yürüyüşü
odunpazarı aladdin parkı
"vilayet meydanına şenlik yürüyüşü"
saygı duruşu-istiklal marşı

11:15 açılış konuşmaları
rektör prof. Dr. Fazıl tekin
esogü öğrenci konseyi başkanı onur şahin özyol
kolbastı ekibi gösterisi
hamer halk oyunları gösterisi
misafir ülke gruppo "folk mıss 48" ruoti italia'nın gösterisi
yer: vilayet meydanı

12:00 halkdansları gösterileri
kolbastı ekibi gösterisi
hamer halkdansları topluluğu gösterisi
konuk ülke gruppo "folk mıss 48" ruoti - italia'nın gösterisi
yer: esogü şenlik alanı spor salonu önü

12:30 şenlik pilavı ikramı
yer: esogü şenlik alanı spor salonu önü

13:00 tırmanma duvarı gösterileri
düzenleyen: esogü dağcılık kulübü
yer: esogü şenlik alanı

13:30 karizma şov
yer: esogü şenlik alanı spor salonu önü

14:00 kırım-tatar yemek kültürü tanıtımı
düzenleyen: f.e.f. tarih ve gençlik kulübü
yer: esogü çınaraltı öğrenci kulüpleri meydanı

15:00 martin mcfly (rock konseri)
düzenleyen: esogü öğrencileri
yer: esogü çınaraltı öğrenci kulüpleri meydanı

16:30 karizma şov
yer: esogü şenlik alanı spor salonu önü

17:30 grup kıbutz (rock konseri)
düzenleyen:esogü öğrencileri
yer: esogü çınaraltı öğrenci kulüpleri meydanı

19:00 grup keti (rock konseri)
düzenleyen: f.e.f. rock kulübü
yer: esogü çınaraltı öğrenci kulüpleri meydanı

20:00 türk halk müziği korosu (deniz erol konseri)
düzenleyen: halkbilim araştırma ve uygulama merkezi (hamer)
yer: esogü kongre merkezi

-----12 Mayıs Çarşamba 2010-----

10:00 panayır-lunapark
yer: esogü şenlik alanı spor salonu önü

12:00 tırmanma duvarı gösterileri
düzenleyen: esogü dağcılık kulübü
yer: esogü şenlik alanı spor salonu önü

12:00 dj.jukebox
düzenleyen: radyo ogü
yer: esogü şenlik alanı spor salonu önü

12:30 küçük yarışmalar(cihat böcek)
yer: esogü şenlik alanı spor salonu önü

13:00 misafir ülke italya'nın gösterileri
düzenleyen: gruppo folk "mıss 48" ruoti - pz - italia
yer: köprübaşı adalar

13:00 birlikte türkü söyleyelim
düzenleyen: f.e.f. tarih ve gençlik kulübü
yer: esogü çınaraltı öğrenci kulüpleri meydanı

14:00 satranç gösteri maçı
düzenleyen: m.m.f. satranç kulübü
yer: esogü çınaraltı öğrenci kulüpleri meydanı

14:00 spor müsabakaları ödül töreni
yer: esogü halı sahalar

15:00 grup çınar (konser)
düzenleyen: esogü öğrencileri
yer: esogü çınaraltı öğrenci kulüpleri meydanı

15:00 latin-tango dans gösterisi
düzenleyen: halkbilim araştırma ve uygulama merkezi (hamer)
yer: esogü kongre merkezi

16:00 eşeğin gölgesi (tiyatro)
düzenleyen:esogü tiyatro topluluğu
yer: esogü necla özdemir konferans salonu

17:00 grup voodoo (konser)
düzenleyen: f.e.f. rock kulübü
yer: esogü çınaraltı öğrenci kulüpleri meydanı

18:00 misafir ülke italya'nın gösterileri
düzenleyen: gruppo folk "mıss 48" ruoti - pz - italya
yer:esogü kongre merkezi

20:00 aylin aslım (konser)
yer: esogü nizamiye girişi otopark

-----13 Mayıs Perşembe 2010-----

10:00 panayır-lunapark
yer: esogü şenlik alanı spor salonu önü

12:00 dj.jukebox
düzenleyen: radyo ogü
yer: esogü şenlik alanı spor salonu önü

12:00 tırmanma duvarı gösterileri
düzenleyen: esogü dağcılık kulübü
yer: esogü şenlik alanı spor salonu önü

13:00 satranç gösteri maçı
düzenleyen: m.m.f. satranç kulübü
yer: esogü meşelik kafe önü

13:00 gitar dinletisi
düzenleyen: toplum gönüllüleri kulubü
yer: esogü çınaraltı öğrenci kulüpleri meydanı

14:00 hope to fınd (konser)
düzenleyen: f.e.f. rock kulübü
yer: esogü çınaraltı öğrenci kulüpleri meydanı

15:00 hamer kurs grupları konseri
düzenleyen:halkbilim araştırma ve uygulama merkezi (hamer)
yer: esogü spor salonu

16:00 bahar noktası (tiyatro)
düzenleyen:esogü tiyatro topluluğu
yer: esogü necla özdemir konferans salonu

16:00 joker (konser)
düzenleyen: f.e.f. rock kulübü
yer: esogü çınaraltı öğrenci kulüpleri meydanı

16:30 kıraç'la söyleşi
yer: esogü kongre merkezi

18:00 kumpas (rock konseri)
düzenleyen: esogü öğrencileri
yer: esogü çınaraltı öğrenci kulüpleri meydanı

18:00 halk dansları gösterisi
düzenleyen: halkbilim araştırma ve uygulama merkezi (hamer)
yer: esogü kongre merkezi

20:00 kıraç (konser)
yer: esogü nizamiye girişi otopark

-----14 Mayıs Cuma 2010-----

10:00 panayır-lunapark
yer: esogü şenlik alanı spor salonu önü

12:00 dj.jukebox
düzenleyen: radyo ogü
yer: esogü şenlik alanı spor salonu önü

12:00 tırmanma duvarı gösterileri
düzenleyen:esogü dağcılık kulübü
yer: esogü şenlik alanı spor salonu önü

12:00 hezarfen hava izci kulübü gösterisi
düzenleyen: m.m.f. hezarfen hava izci kulübü
yer: esogü çınaraltı öğrenci kulüpleri meydanı

12:30 kolbastı ekibi gösterisi
düzenleyen:esogü öğrencileri
yer: esogü çınaraltı öğrenci kulüpleri meydanı

13:00 orta oyunu (tiyatro)
düzenleyen: esogü tiyatro topluluğu
yer: esogü çınaraltı öğrenci kulüpleri meydanı

14:00 sayha-rapplay (rap müzik grubu)
düzenleyen: esogü öğrencileri
yer: esogü çınaraltı öğrenci kulüpleri meydanı

15:30 grup faraza (rock konseri)
düzenleyen: esogü öğrencileri
yer: esogü çınaraltı öğrenci kulüpleri meydanı

17:00 grup sultandere (konser)
düzenleyen:esogü öğrencileri
yer: esogü çınaraltı öğrenci kulüpleri meydanı

20:00 konser ( murat boz )
yer: esogü nizamiye girişi otopark

------------------------------------------------------------------------------

Elimden geldiğince etkinliklere katılmaya çalıştım. Şenlik pilavını gene yiyemedim, 3 senedir kısmet olmadı. :( Şenliğin ilk günü, hocanın da sağolsun ders yapmaması sayesinde, amatör rock konserlerini dinlemek üzere Çınaraltı Çarşısı'na gittim...

Martin Mcfly grubu çıkacaktı. ilginç isimli, merak ettiğim gruplardan biriydi. Fakat ses kontroller yaklaşık bir saat sürdü. Bu durum biraz can sıktı. Tabi bu konuda müzik grubunu veya Rock Kulübünden ilgilenen arkadaşları suçlamıyorum; onlar ellerinden geleni yaptılar görünen o ki... Ve ilgilenen arkadaşlardan aldığım bilgiye göre hoparlörler ve ses sistemi oldukça kötüymüş.

Martin Mcfly fena değillerdi ama vokalin mikrofonunun sesi epey kısıktı malesef, diğer enstrumanlardan sesi pek duyulmuyordu. Zaten metal tarzı müzik yaptıkları için iki şarkıdan sonra gittik. (Metallica gibi gruplar haricinde pek metal müzik dinlemem.)

Sonra şenlik alanına geçtik. Kaçak oynatılan kaleye top atmaca gibi kumarsı oyunlar vardı. Arkadaşlarla epeyce para kaybettik orda.

Saat 19.00 gibi Keti için geldik, ama malesef ses sisteminin sorunları yüzünden bitmek bilmeyen ses kontrolleri oldu, 20.00 gibi konser başladı...

Muse'dan Stockholm Syndrome'u söylediler. Ben Muse'u çok sevdiğim için çok sevindim onu çalmalarına. :) Stocholm Sendrom'u keyifle dinledim; iyi çaldılar, söylediler.

Keti şarkıları da oldukça başarılıydı, şarkı sözleri güzeldi. Hatta yanımdaki arkadaş şarkı sözlerini hoşuna gidince telefonuna kaydetmiş falan.. :) Şarkılarına eşlik edenler oldu, bu da yolun başında olan bir grup için başarıdır sonuçta.

Genel olarak hoş konserlerdi. Emeği geçenlerin eline sağlık. Keşke teknik sorunlar da olmasaydı. Okulun bu konuda adımlar atmasını umut ediyorum.

Dıp Tıs not: Bu yazıyı taslaklarda gördüm de çok geç olsa da yayınlayım dedim. O kadar yazmışım sonra da yayınlamamışım. Alkışlar bana gelsin.

Seninki kaç santim? - Greenpeace

2010-11-22T15:46:00.000+02:00

Seninki kaç santim? - Greenpeace

21 guns

2010-09-11T17:35:00.005+03:00

Bir bebek ninnisi gibi.

Bu şarkıyı kulaklıklarımı takıp, sahil'de güneşin derimin altına işleyen ısıyla birlikte milyon kere dinleyebilirim.

Sanki kötü giden bir şeylerin yanısıra iyi bir şeylerin de var olduğu ve olacağını fısıldar gibi. Umut verici ve dinlendirici.

Evet ruhunu dinlendirir insanın.

Ve hem gerçekçi hem de umutlu. İşte hep olması gereken, belki de?

(Fotoğraf: Kitty Gallannaugh Photography)

Var mısın Yok musun'a Dair

2010-09-07T00:03:00.002+03:00

Bugün space'imde dolaşırken bir yazıya rastladım ve onu burda paylaşmak istiyorum. 2008'in Nisan ayında yazmışım. O zamanki yazı tarzım şimdikinden biraz farklı da olsa, konu hala geçerliliğini koruyor. (:

Geçenlerde tv'de var mısın yok musun adlı yarışmayı izledim ilk defa. İzlemeden önce yarışmanın stratejik düşünmeyi gerektiren bir yarışma olduğunu düşünmüştüm; ortamdaki havadan, yarışmacıların arasında geçen konuşmalardan falan...
Ama izleyince yarışmanın ne bilgi ne de zeka isteyen bir yarışma olduğunu (hayır canım "olmadığını" değil, asıl öyle anlatım bozukluğu oluyor) ortalama bir zekanın yarışmada büyük ödülü kazanmaya engel olmayacağını ya da tam tersi çok zekiyseniz ve risk almayı da seviyorsanız, yarışmadan sadece 1 ytl'yle dönmenizin de mümkün olduğunu farkettim.
Benim asıl ilgimi çeken ise sadece şansa dayalı ve kutu açmak gibi çok basit şeylerden oluşan bir yarışmada bu kadar çok muhabbet dönebilmesi. Zaten yarışmayı izlenebilir kılan da bu muhabbetler ve bu bağlamda elbette ki yarışmayı Acun'un sunması. İzlerken ben de keyif almadım desem yalan olur ama sonuç itibariyle sadece şansa dayalı bir yarışma olduğu için çok da sarmadı beni.
Bir de önündeki kutularından çok fazla sorumluluk duyan yarışmacılar şaşırttı beni. Hatta o kadar çok sorumluluk duyuyor ki bazıları ya da sahiplenmişler kutularını artık hangisi bilemiyorum, açarken "aman kızma bak büyük para çıkarsa" gibi şeyler söyleyip, kutuyu da korkarak açıyorlar ya da belki yarışmacıların arasındaki bağdır onları bu hale getiren. yani birbirlerinin kazanmasını istiyorlar belli ki (gerçi bu konuda ne kadar içten olduklarını Allah bilir ya) neyse işte...

Yarışma epey de izleniyor sanırsam ama bunun sebebi de bence yarışmanın olağanüstü güzel olması falan değil; yarışmanın yayınlandığı saatlerde insanların izleyecek daha iyi şeyler bulamaması. Çoğu kişinin yarışmayı bu yüzden seyrettiğini düşünüyorum, benim için öyle olmuştu en azından.

Özel hayatımızı paylaşmak zorunda mıyız?

2010-07-21T18:03:00.002+03:00

Beni çok az tanıyıp da bana özel sorular sorma cürretine sahip insanlara bu soru'm. Sadece bana soran değil aslında, herkese soranlara. Nedir bu rahatlık efen'im? Nedir bu merak bide?

İşine yarayacak bir bilgi de değil yani öğrenmeye çalıştığın. Yok sevgilin var mı, yok mu; varsa kimin nesi, yoksa neden yok falan, bi'sürü sorular... Niye soruyon, oğluna mı alacan nedir yani?

Sadece bu tarz da değil, mesela geçen bir arkadaşla konuşuyoruz. İşte laf bir şekilde oraya geldi, "kardeşim yanımda kalıyor bu günlerde ama o da sıkıldı gitmek istiyor artık" dedim.

"Neden? Sosyal bir çocuk değil mi?"

Ya arkadaşım sana ne? Hem istediği kadar sosyal olsun, bilmediği bir şehirde 3 günde arkadaş grubu yapacak hali yok ya.. Böyle demedim tabi, ama bunu kibar bir şekilde söyledim.

Mesele şu ki, gereksiz meraklar iyi değildir yeğen. Git dünyada neler oluyor onu merak et, git ne bileyim kültürü sanatı merak et. İşin gücün komşunun özel hayatını merak etmek olmuş be arkadaşım.

Komşu diyorum mecazen; çünkü insan dostunun yani çok yakınlarının özelini merak edebilir, keza öyle bir konuda yardım gerekiyorsa yardım edebilir. Ama komşu yani sadece arkadaşsan, fazla bir samimiyet yoksa, böyle hoppadanak o kişinin hayatına dalmak da olmayacak!

Bu demin bahsettiğim kız da bayağı yetenekli bu konuda heralde ki, çok bir muhabbetimiz olmamasına rağmen özel hayatıma dair pek çok bilgiyi almayı başarmıştı. Gerçi kendi de anlatıyor biraz ama anlatmasın ki zaten ben merak etmiyorum onunkini henüz. Belki ilerde arkadaşlığımız ilerler, öğrenirim ama şu anda gerenk yok. Bak arkadaşım; şimdi anı paylaşalım, belki ilerde özelimizi de paylaşırız...

Bunun neden olduğuna dair bazı teorilerim var. Bu herkesle özel hayatı paylaşma olayının Facebook, Twitter, FriendFeed gibi paylaşım sitelerinin kullanımının yaygınlaşmasıyla arttığını düşünüyorum. Çünkü insanlar bu sitelerde ne yediklerini, ne içtiklerini, ne giydiklerini, şu anda ne yaptıklarını, ilişki durumlarını, kısaca otlarını boklarını yazıyorlar. Yani özellerini cümle alemle, hatta aslında world wide web'le paylaşıyorlar. Böylece internet bağlantısı olan birisi, gidip hiç tanımadığı birinin otunu bokunu öğrenebiliyor.

Sonra bu duruma alışılıyor ve bu özel hayatın herkesle paylaşımı meşrulaşıyor, normalleşiyor. Bu da herkesin birbirinin her bir şeyinden haberdar olması demek. Oysaki bu, güvensiz ortamlarda başvurulan bir davranıştır aslında. Çünkü güvensiz ortamlarda insanlar birbirlerini kontrol etmek ve güvenliklerinden emin olmak isterler.

Sonuçta hepimiz birbirimizi gözetlemiş ve kendimizi güvende hissetmiş oluyoruz. Ve bu yüzden bilmediğimiz özelleri de öğrenmek için sorma cürretini kendimizde buluyoruz.

Kim bilir belki de yukarıda bahsettiğim gözetleme-güvensizlik ortamı oluşsun diye bu sitelerin kullanımı bazı güçler tarafından özendiriliyordur. (Bknz: Toplum Mühendisliği) Özellikle de Twitter'dan çok kıllanıyorum. Onun sebebine bir başka yazımda değineceğim.

2010-07-13T00:28:00.006+03:00

Bak beyim, sana iki çift lafım var…!

Koskoca adamsın, paran var, pulun var, binlerce kişi çalışıyor emrinde… Yakışırmı sana ekmekle oynamak..? Yakışırmı bunca günahsızı, çoluğu çocuğu kar’da kışta sokağa atmak, aç bırakmak..? Ama nasıl yakışmasın ki… Sen değilmisin öz kızına bile acımayan, bir damlacık saadeti çok gören..., anlıyormusun beyim bu çocuklar bir birlerini seviyor.. Ama ben boşuna konuşuyorum, sevgiyi tanımayan adama sevgiyi anlatmaya çalışıyorum.. Sen büyük patron, milyarder, para babası, fabrika sahibi Saim Bey… Sen mi büyüksün… Hayır Ben büyüğüm, Ben Yaşar Usta, Sen benim yanımda bir hiçsin anlıyormusun, bir hiç, gözümde pul kadar bile değerin yok ama şunu iyi bil !..

Ne oğluma nede gelinime birşey yapamıyacaksın, Yıkamıyacaksın, Dağıtamıyacaksın, mağlup edemiyeceksin bizi çünkü bizler bir birimize para pul ile değil sevgiyle bağlıyız. Bizler birbirimizi seviyoruz, Biz bir aileyiz, biz bir güzel aileyiz ve bunu yıkmaya senin gücün yetermi sanıyorsun.

Dokunma artık aileme dokunma çocuklarıma, dokunma oğluma, dokunma gelinime.. Eğer onların kılına zarar gelirse, Ben, Ömründe bir karınca bile incitmemiş olan ben Yaşar usta! Hiç düşünmeden çeker vururum seni… Anlıyormusun, vururum ve dönüp arkama bakmam bile...

*Bizim Aile (1975)

Çok güzel bu ya...

2010-07-12T23:01:00.002+03:00

Vardır öyle kendi bile bilmediği yabancı terimlerle bezeli konuşmalar yapıp, anlaşılmayan; ama sanki çok bişey söylemiş hissini yaratan insanlar...

İşte geldim burdayım, ben bu işte ustayım.

2010-06-24T16:39:00.008+03:00

Finaller geçti(berbat). Anavatana döndüm(nihayet)...
Eskişehir'den sonra buranın havası çok nemli geldi bana. Sanki dev bir hamamda yaşıyormuşuz gibi ayol. Ama yine de seviyorum memleketimi. Denizine hayranım bi kere. Her ne kadar henüz denize girme konusunda siftah yapmamış olsam da. Nedeni biraz zamansızlık, biraz şanssızlık, biraz da paranın gözü kör olsun durumu.

Bu arada 2 dersten kalmışım yine.
Yine diyorum; 2 senedir bu böyle çünkü. Alışkanlık yaptı bünyede en yüksek kredili 2 dersten kalmak.
Ayrıca Analiz II sınavından önce yaptığım o kadar stres, o kadar panik atak da yanıma kar kaldı, çünkü kaldığım derslerden biri de o.
Panik atağı da ciddi ciddi yaşadım bu arada; nefes nefese kalıyordum oturduğum yerde, mideme ağrılar giriyordu, ağlıyordum, çarpıntı oluyordu vs. Üstelik beni sakinleştirecek bir kişi bile yoktu yanımda.
Bunun eksikliğini de sınavdan önce kütüphanedeyken birisi sandalyenin boş olup olmadığını sorunca "boş, alabilirsiniz" dediğimde anladım... Evet, benim birileriyle konuşmaya ihtiyacım vardı. :)
Artık ben de yakınlarımı aradım, onlar moral verdiler. Ve biraz olsun rahatladım...

Ama bırakmış hoca işte. Bırakmış diyorum çünkü eminim ki kağıdıma istese bir 8-10 puan daha verip beni geçirebilirdi. Ama kendi istediği yoldan çözmemizi istiyor sadece. E ama yüzlerce örneğin çözümünü ezberleme gibi bir şansımız yok değil mi sayın(!) hocam?

...

Neyse en azından şöyle bir zincirleme dersten kalma durumu oldu, övünerek(!) anlatabileceğim: Hiçbir Analiz dersini bir seferde geçememiş oldum ki kendileri 4 adettir. (Analiz I-II-III-IV) Bu dersleri alacak olan birisi olursa tavsiyem; Analiz I'den itibaren ipleri çok sıkı tutsun'dur.

Ben niye bu kadar çok dersten kaldım peki? Sebebi çok açık aslında. Analiz I'e giren hoca ders notlarını tahtaya yazıp giden, yazdıkları pek anlaşılmayan, ara sıra yazdıklarını okuyan bir hocaydı (ilginçtir ki rektör yardımcıdır da bu kişi). Ama 5-6 kişi bırakırdı, çok fazla bırakmazdı.
Millet sınavlardan önce toplanır, not alışverişi yapar, sonra da öğrenir yada bir güzel ezberler, dersi geçerdi.
Ben ise az çok notum olmasına rağmen, böyle ağır dersleri kendi kendime çalışıp öğrenemiyorum. Çünkü çalışırken genelde dikkatim dağılıyor ve pek fazla çalışamıyorum.
Birlikte oturup çalışabileceğim de bir arkadaşım yok malesef şu berbat sınıfımda. Ben de sınavdan bir kaç gün önce kendi kendime biraz çalışıyorum ama yetmiyor işte kalıyorum!..

Yani yaz okulu yine bizi bekler...

bir de cana can katan o final olmasa final olmasa

2010-06-01T16:33:00.002+03:00

Final zamanı geldi çattı.
Memleket hasreti depreşti.
Bir süre pek bişey yazamayabilirim. Yazarsam bu yaramazlık olur. Evet evet yazmamalıyım.
Hadi hayırlı işler.

Senfoni Orkestrası ile beraber mükemmel bir Metallica parçası

2010-05-29T01:33:00.002+03:00

Metal müzik pek sevmiyorum.

Metallica'yı seviyorum.

Bu şarkıya ise bayılıyorum!

Metallica S&M Live - No Leaf Clover

bak ne buldum

2010-05-17T02:09:00.000+03:00

Bulutsuzluk Özlemi'ni dinlerken şunu farkettim; şarkı isimleri alt alta gelince cümle oluyor. :) Nasıl mı..? İşte böyle:

pastanede, ptt'nin önünde yanlız kalma.
yıllar sonra aşk zamanı haydi.
burası harran ovası.
hayatın gidişatı mekanik fanatik.
yüzünde yaşam izleri vardı, güneye giderken.
seni görmem lazım; yine düştük yollara.
kimse barıştan söz etmiyor yollarda.

[Koyu ve normal yazdıklarım, farklı şarkılar.]

Sess-See!..Ses..

2010-05-12T01:45:00.007+03:00

Bitmek bilmeyen ses kontrollerinin yaşandığı bir amatör rock konseriydi Esogü'deki. Tabi ekipmanlar kötü, gruplar ne yapsın. Ama yine de eğlendim.
Keti, Roller Coaster ve Voodoo'yu dinleme fırsatı buldum. Eğlenceliydi. Ayrıca sevgili üniversitemisde rock gruplarının dandik bir şekilde de olsa sahne alabilmeleri güzeldi.

Amatörce ve mütevaziyle yapılan her işe ayrı bir saygı ve sevgi duyuyorum. Çünkü bazı şeyler gerçekten emek istiyor ve bazı şeyler para için yapılmıyor. Bu iki şey birleşince de ortaya amatör işler çıkıyor. Burdaki amatör işler'i beceriksiz işler gibi anlamayın, keza o anlamda da kullanılıyor ya. Ama ben geçen ve ondan önceki iki sene amatör tiyatro yapmış birisi olarak amatör kelimesini asıl anlamıyla kullanıyorum. Hani şu amatör ruh lafındaki anlamıyla.

Ve bugün amatörce yapılan işler, yarınki profesyonel işlerin bir taslağıdır bence. O nedenle ki artsın ve desteklensin istiyorum. Bu müzik olur, tiyatro olur, dans olur... İnsana faydalı ne varsa... Bugün amatör yarın profesyonel, yada belki hep amatör...
Faydalı bir iş için uğraşan herkes amacına ulaşır inşallah diyerekten, konuyu bağlıyorum. :)

(Fotoğraf: Roller Coaster grubu, muhteşem(!) esogü rock sahnesinde)

sorunlarımvar

2010-05-10T13:53:00.001+03:00

Şu an çok yorgun ve uykusuzum lan blog. Ama uyumam lazım, çünkü işlerim var. Çamaşır yıkatcam neyin... Odamı da toplamam lazım. Odam demişken, geçenlerde yere minder attım arkama da kullanmadığım bir yastığı aldım. O günden beri masamda oturmuyorum hiç, çok sevdim burayı. :)
Masamın üstü de kullanılamayacak kadar dolu, kağıtlar falan filan... İşte günlerdir toplayım diyorum bir türlü toplamıyorum. Sanırım bu yer'imi sevdiğim için toplama ihtiyacı hissetmiyorum. Bir de ben bağdaş kurmayı ve yerde oturmayı severim ondan.

Gece 2-3'ten önce uyumayı bir türlü beceremiyorum blog ya. Bir de fazlaca internette vakit harcıyorum o saate kadar, bu da beni rahatsız ediyor. Onun için dün kendime söz verdim, "gece 0o.00'dan sonra net'e bağlanmayacağım" diye. Ve evet, yaptım bunu. :) Biraz zor oldu ama yaptım. Ben de biraz freecell oynadım sıkılınca, aslında kitap falan okuyabilirdim ama nedense bilgisayar açıkken onunla bişeyler yapmak geliyor içimden, ve yatmadan da kapatmıyorum.
Çok vakit kaybediyorum galiba bilgisayar ve internetle... Ha internette faydalı şeyler yok mu, elbette var. Fakat benim biraz da bağlantı yavaş olduğu için, mesela Facebook'ta 15 dakika harcayacaksam, bağlantıdan ötürü o çıkıyor 45 dakikaya! Bunun gibi bir sürü site olduğu için de bir sürü vakit kaybı. Ben bunu yazarken bile aha bağlantı koptu. Şimdi yazdıklarımı kaybetmeden, bağlantıyı tekrar sağlamam gerekiyor (ip yenilemeyle vs)...
Neyse kendiliğinden geldi şimdi. :)

Bir de uykusuzluğun epey kötü sonuçları oluyor bende. Mesela bugün bir arkadaşıma "Diferansiyel Denklemler" diyeceğime "Analiz 3" deyip durdum. Beynim de bir bulanıklık oluyor. Şu anda da var, sanırım biraz kestirmem lazım. Ama onu yapamıyorum işte. Şöyle 1 saat uyuyim desem, 1 saatte uykuya dalamıyorum, daldıktan sonra da 2-3 saatten önce kalkamıyorum. Ah bir çözümü olsa... İşte öyle blogcum...Seni de güzin apla yaptım bu arada farkındayım. :)

(Fotoğraf: Kitty Gallannaugh Photography)

Merhaba

2010-05-08T20:49:00.004+03:00

Uzun zamandır aklımdaydı, yaklaşık 1-2 yıldır, bir blog açmak ve yazmak. Hep erteliyor, üşeniyordum. Ama şimdi baktım ki nerdeyse 3 kişiden birinin blogu var, işte o zaman sürü psikolojisi olunca çok zor gelmez ya insana bişey, dedim ben de yazabilirim.
Bilgilerimi paylaşmak ve onları yoruma açmayı istiyorum, blogun bu anlamda iş göreceğini zannediyorum. Ya da bu blogu çok kişisel bişey de yapabilirim, ama ben sosyal mesaj vermeden, toplumsal konulara girmeden fazla durabileceğimi pek sanmıyorum. :)
Şimdi odamda oturmuş düşünüyorum ne yapsam diye, yemek mi yapsam acaba? Taze fasulye kaç gün dayanır acaba?.. Bunları düşünürkene ilk blog girdimi de yapayım.(Gerçi lisedeyken msn space'e yazıyordum geyik bişeyler, yani ilk sayılmaz bu.)
Hayırlı uğurlu olsun bakalım.

Fotoğraf: Kitty Gallannaugh Photography